Tijd. Een nieuwe ronde!

Ik zit al zeker anderhalf uur aan tijd te denken. Mijn collega’s en ik willen hier namelijk bij stilstaan, omdat het bij Adem Inn de bedoeling is dat men de tijd eventjes anders beleeft. Wat we dan precies met ‘anders’ bedoelen, daar gaat het nu juist om. Dus neem de tijd, door bijvoorbeeld te gaan zitten in een stille ruimte en deze column te lezen.

In de nauwste zin van het woord zegt tijd iets over de klok: een timer van 24 uur. Daar ga ik verder niet over schrijven, want dat is alleen maar frustrerend: het gaat immers allemaal veel te snel voorbij als het leuk is, en tergend langzaam als je pijn hebt. Daarnaast is het banaal: het is etenstijd, bedtijd of tijd om op te staan. Dat kun je allemaal aan je laars lappen, door te doen aan tijdvermijdende activiteiten zoals een liefdesbubbel, nachtzusterschap, een afterparty of gewoon midden in de winter een siesta. Hier wordt het al een stuk interessanter.

Want tijd anders invullen dan ‘gewoon’ is, is een hele uitdaging. Mocht je het wel eens geprobeerd hebben, ben je er vast ook achter gekomen dat het leven, of de westerse maatschappij, je keihard probeert af te straffen. Het haalt je in, want je moet namelijk gewoon weer structureel aan de slag. Productief zijn, werken, meedoen.

In de levensloop dringt het zich ook aan je op: ‘Hoe oud ben je?’ ‘Wordt het dan niet eens tijd om…?’ Ik ben nu 34, en het is kennelijk tijd om te gaan trouwen en kinderen te krijgen, want veel van mijn vrienden doen dit nu ineens. Ik blijf ‘achter’, al heb ik het gevoel dat ik best hard ga. Hier blijkt ook een aanname over hoe een levensloop een lineaire opeenvolging zou moeten zijn van gebeurtenissen. ('levensgebeurtenissen' volgens facebook)

In mijn twintiger jaren reflecteerde ik me daar suf op. Al die verwachtingspatronen die me onder druk zetten, en me het gevoel geven dat ik mijn leven moest leiden aan de hand van een logische opeenvolging van evenementen, bezittingen en relaties. Ik trok de conclusie dat ik misschien wel nooit kinderen zou willen, en ik wilde ook niet één iemand kiezen om mijn leven mee te delen.

Dus ik studeerde lekker op mijn dooie akkertje door tot mijn 32e, de verwachtingspatronen negerend. Toch bleef het gevoel dat er een tijd zou aanbreken waarin ik ‘mijn leven op orde’ zou hebben zich opdringen.

Ik probeer nu nog steeds af en toe een grotemensenhuis te maken, door mijn appartement in te richten zoals ‘dat dan moet’: woonkamer, slaapkamer, logeerkamer. Maar het lukt me niet. Ik woon gewoon het liefst in een kleine volle ruimte en deel mijn kamers graag met diverse anderen. Deze chaos vind ik aangenaam, het is geen fase, het is zo en het zal zo blijven.

Het is dus eigenlijk nooit ergens tijd voor, totdat je daar zelf behoefte aan hebt. En dat is nou precies wat we bij Adem Inn ook willen. Maar niet vóór tien uur ‘s ochtends hoor!