Een tijd van plannen en een tijd van loslaten.

Van de week kwam onze flyerman weer langs. Ik deed de deur open en zei dat hij geluk had vandaag, normaal gesproken is niemand aanwezig op maandag. “Het is dinsdag”, was zijn reactie. De dag, de datum en het tijdstip staan op mijn laptop, telefoon en horloge en toch...

Het weten welke dag en welk tijdstip het is, is zo iets banaals dat je er bijna niet meer bij stil staat. De volgende stap volgt ook vrij automatisch: het invullen van die tijd. Het fenomeen “even de agenda’s bij elkaar leggen” is vrij bekend. Van vergaderingen tot etentjes: geen agenda = geen afspraak. Ik mag mij dan vaak in de dag vergissen, bij mijn tandarts kom ik ook niet binnenlopen met ‘hoi, even tijd?’.

Je komt er ook bijna niet meer onderuit om de agenda erbij te pakken. Het is een bijproduct van een complex en welvarend bestaan. We plannen allemaal ongeveer hetzelfde: werk, relatie, vrienden, familie, sport, vrije tijd, vrijwilligerswerk (niet opgesomd in orde van belangrijkheid). Misschien plan je wel twee banen of verschillende opdrachten. Heb je niet een vaste club vrienden, maar meerdere mensen met wie je apart afspreekt. Vergeet niet om ook fit te blijven en je gezicht af en toe te laten verschijnen op een feestje. Afijn, het is duidelijk: je kan ieder uur van je dag plannen.

Ondertussen probeer ik alleen het hoognodige te plannen en noteer ik dus vrij weinig in mijn agenda. Ik vind het namelijk ontzettend verstikkend om op dit moment al te weten wat mij de rest van de week precies te doen staat (dit geldt voor zowel leuke als minder leuke dingen). Laat staan voor de rest van de maand. Ik heb het geprobeerd: op lange termijn, gestructureerd bijhouden wat ik moet doen in mijn zakelijke en sociale leven. Ik werd er ongelukkig van. Ik kreeg dan stiekem toch een rush van een volle agenda, van een druk en snel bestaan, van constant maar gaan, gaan, gaan. En algauw kukelde dat in elkaar. Dus schrijf ik tegenwoordig alleen noodzakelijke afspraken op. Vuistregel: afspraken waar ik niet te laat voor wil zijn. Zoals een paspoortaanvraag, mijn werktijden, deadlines. De rest loopt wel los of is vergevingsgezind.

Ik vind het engste aan een agenda dat het de volgende uitspraak mogelijk maakt: “hier is nog een gaatje”. Alsof alles vol gepland moet worden. Ik schrok toen iemand mij ooit vertelde dat ze nep-afspraken in haar agenda noteerde, zodat ze even adempauze kon hebben. Het kan toch niet zo zijn dat je niet meer kan zeggen dat je dan niet kan of op dat moment niet wil. Niet omdat je ziek of moe bent, niet omdat je al iets hebt staan, niet omdat je nog even iets moet afmaken. Nee gewoon omdat je even tijd met jezelf wil doorbrengen.

Ik ben niet anti-agenda of tegen een druk bestaan. Maar ik ben wel pro keuzes maken. Wie of wat is jouw tijd waard en wie of wat niet? Hoeveel tijd wil en kan ik hieraan besteden? Wil je al je tijd überhaupt wel inplannen? Een week heeft zeven dagen van 24 uur. Laat de invulling van die uren er een zijn waar jij gelukkig van wordt. Gepland of niet.