Politiek 1: veranderdrang

Volgens de afspraken binnen het Adem Inn team had ik op 1 maart een blog moeten plaatsen over politiek. Dat is niet gelukt. Vandaag is het verkiezingsdag, 15 maart, en het moet er nu dan maar echt van komen.

Ik ben nu in Parijs. Ik vind het zelf prachtig dat ik in plaats van slachtoffer te worden van mijn eigen banale boosheid door de Parijse straten kan flaneren op zoek naar wat er overgebleven is van de spirit van mijn held Oscar Wilde. The eternal quest for beauty noemde hij dat. Ik heb dit tripje expres zo gepland, om het verkiezingsgeweld niet te hoeven meemaken. Ik zie dit als één van de belangrijkste lessen die ik tot nu toe heb geleerd: zelfzorg door weg te stappen, om het vol te houden een zinvol bestaan te kunnen blijven leiden.

En dus: niet mijn energie verspillen aan het proberen te veranderen van gedachten van anderen. In plaats van te denken dat argumenten mensen van gedachten veranderen is het meer een kwestie van smaak, en smaak moet je langzaam ontwikkelen- zei ik vroeger. Dit was in de tijd (ik was in my early twenties, zo’n 10 jaar geleden) dat de biografie van Wilde mijn bijbel was waar ik elke gelegenheid waarbij ik de kans kreeg hem te citeren, dit ook deed. Ik kan me een moment herinneren dat een huisgenoot tegen me zei: "Manon, it is time to put that book away. I am tired of it." Dat vond ik heel erg.

Dit citaat uit The Picture of Dorian Grey hing in deze tijd boven mijn spiegel:

“Ah! Realize your youth while you have it. Don’t squander the gold of your days, listening to the tedious, trying to improve the hopeless failure, or giving away your life to the ignorant, the common, and the vulgar. These are the sickly aims, the false ideals, of our age. Live! Live the wonderful life that is in you! Let nothing be lost upon you. Be always searching for new sensations. Be afraid of nothing. A new hedonism- that is what our century wants.”

Terugkijkend kan ik constateren dat ik toen niet toe in staat was naar deze regels te leven. Dat wist ik toen ook wel. Ik was namelijk ook een echte ‘hulpverlenersziel’, met de gebruikelijke dosis veranderdrang. Tegelijkertijd wist ik dat dit me tegenhield de hedonist te zijn die ik wilde zijn, en dat het mijn queeste werd deze veranderdrang los te laten en in de spirit van Wilde mijn zelfontplooiing voorop te stellen.

Ik ben iets krititscher geworden op Wilde (niet veel). Het individualisme wat hij predikte is denk ik niet wat we nu zouden moeten prediken. Ik vergeef hem dat, vanwege de andere tijdgeest. Wat hij in mijn persoonlijke exploraties heeft betekend is echter het beste voorbeeld van wat een rolmodel ooit voor een ander kan betekenen.

Het feit dat ik nu in Parijs zit, is een van de voorbeelden die ik kan geven van het feit dat mijn veranderdrang nu te beteugelen is, door -onder andere- de zelfreflectie met behulp van Wilde. Ik noem het ‘beteugelen’, en niet ‘verdwenen’, want ik heb niet de illusie dat het ooit helemaal weg gaat. Ik ga er slechts anders mee om: ik kan ervan wegstappen. Ik hoef anderen niet meer zo nodig te verbeteren, mits ik er bewust voor kies weg te stappen. Fysiek, door weg te draaien, te vluchten, of door te zeggen: ja doei.**

Verkiezingstijd was altijd intens zwaar. Overal zijn 'the ignorant, the common, and the vulgar' en ze zijn ook nog ‘out’, en ‘proud’, in deze tijden. Wie dat dan precies zijn, dat is natuurlijk een kwestie van smaak en dat bepaalt ieder individu dus zelf. Maar ik hoef ze nu even niet te zien, want dan speelt mijn veranderdrang weer op.

Santé, kiezers in Nederland, to the new hedonism, en tot volgende week!  

**disclaimer: dit gaat over mensen die niet tot de intimiteitskring behoren. Mensen die daar wel toe behoren, daarvoor gaat een hulpverlenersziel levenslang in therapie, en niet alleen bij 19e eeuwse queer martelaars.