Onvrijwillige zingeving

Onvrijwillige zingeving.

Politiek en ik zijn nieuwe vrienden. Ik zag haar wel eens langskomen maar heb er lange tijd niets bij gevoeld en weinig tot niets van haar geweten. Er was geen connectie, wederzijds weinig interesse.
Bovendien leek ze me een speelterrein voor mannen, een egoarena waar retorische schijnbewegingen dikke vette egosalto’s maskeren. Lobbyen, werven, debatteren, het was een fascinerende vertoning maar had niets met mijn omgeving te maken.

Tijdens mijn studie Gender & Ethnicity in Utrecht las ik over het verschil tussen het politieke en de politiek. Het is heel spijtig dat dit afkomstig is van een nogal omstreden filosoof maar het onderscheid heeft zich in mijn hoofd gezet. Dat is geen kwestie van kiezen. De politiek is een instituut met codes, voorschriften, impliciete en expliciete regels. Want het land moet worden geregeerd. Ik verveel me er nog snel bij. Het politieke gaat juist over het directe leven, over gedrag, identiteit en/in de relatie tot verschil. Het klinkt abstract maar dat is het niet, het is juist heel zichtbaar, binnenshuis en buitenshuis. Dat politieke van het alledaagse houdt me bezig. Dagelijkse handelingen, dingen die je zegt, doet, koopt en wil. Waar vinden die aansluiting in het politieke? Natuurlijk is dit een nauwelijks verhulde verwijzing naar feminisme, waar het motto  ‘het persoonlijke is politiek’ al decennia overeind blijft.

Voor mij heeft het motto achterstevoren meer en meer urgentie gekregen de afgelopen jaren. De politiek staat ook niet meer zo ver van me af. Ik versta de taal wat beter en heb steeds minder keuze om me er wel of niet mee bezig te houden. Het is er nu, in het dagelijks leven. Mijn tijdlijn op Facebook is voor negentig procent gevuld met politiek, vrij eenstemmig ook.

Politiek is voor mij geen onpersoonlijk, ontoegankelijk bastion meer. Ik ben er ook onderdeel van geworden. En dat was ik eigenlijk altijd al. In politiek gaat veel om keuzes, maar deze keuze heb je  niet. Je bestaan is per definitie politiek. Vanaf je geboorte ben je een politiek diertje. Ook in de interactie met andere diersoorten. Waarom wij baasjes zijn van honden, hamsters (voor vijf euro) in kooitjes proppen, waarom katten door ons opgepakt worden ook al vragen ze er niet om, waarom we duiven achterna zitten zonder dat zij bewust meedoen aan dit ‘spel’. Dat is politiek. Of we wel of niet worden ingeënt tegen ziektes die we eigenlijk vooral als scheldwoorden gebruiken. Welke basis-, middelbare, of hogeschool je kiest. Of je ouders je spijsvertering wel of niet bekend maken met vlees van andere dieren.

Wat je eet, wat je leest, wat je zegt, wat je doet en met wie en waar, niks is onpolitiek. Misschien is het onvrijwillige of onvermijdelijke zingeving, maar weigeren of negeren is helaas ook politiek. Of dat goed of slecht nieuws is bepaal je gelukkig wel zelf.