En dan nu?

Daar stond ik dan een halve maand geleden, gewapend met een bloedrood potlood. Klaar om met wat kort, rood gekras flinke verandering in de zaak te brengen. Voor een miliseconde dacht ik bij het inleveren van mijn stembiljet: ‘Já, dit is het! Nú. Anders. Beter’! Het idee dat ik weken lang naar geruzie heb geluisterd, tussen de mensen die tot nu toe ook geen verandering in de zaak konden brengen, kon ik wel even onderdrukken.

Ik heb een bestuurskundige achtergrond. Dus ik verwachtte dat een politiek blogje er zo uit zou vloeien. Ik weet hoe de partijen zijn ontstaan en waar ze thuishoren in het politieke kleurenspectrum*. Welk proces er aan het vormen van een regering vooraf gaat, welke regels gelden voor de komende vier jaar en waar ze tegenaan kunnen lopen. Vier jaar studie (vooruit, wel ietwat langer), een aantal stages en een baan hebben ervoor gezorgd dat ik in een soort shutdown-modus terecht ben gekomen: een overvloed aan informatie over en ervaring met politiek en het systeem dat daarachter zit. Een systeem waarin iedereen verandering wil, maar zodra we hiervoor daadwerkelijk moet veranderen, weinigen te vinden zijn.

Waar zo’n studie je nooit echt op kan voorbereiden, zijn de perfect getimede reclamespotjes, scherpe one-liners, charisma en vingers die altijd de andere kant uit wijzen. De afgelopen twee jaar hebben voor mij, mede dankzij Adem Inn, volledig in het teken gestaan van even stilstaan en flink wat zelfreflectie. Als ik er dan nu bij stil sta wat dit – politiek – voor mij betekent, wat het inhoudt, wat ik ermee wil, loop ik vast. Dat dit vastlopen ook iets te maken kan hebben met een quarterlife crisis, laat ik voor het gemak buiten beschouwing - een keuze die ik wellicht in het dagelijks leven ook vaker zou kunnen toepassen.

Ik stop met luisteren omdat ik voornamelijk linguïstische hoogstandjes hoor, waarmee politici zich nu en voor de toekomst willen indekken. Die uitgebreide zelfreflectie waar ik in volle teugen van kon genieten de afgelopen tijd, is blijkbaar niet weggelegd voor de politiek. Terugkomen op wat je drie jaar geleden eens hebt gezegd of besloten, is bijna uit den boze. Laat staan een ander persoon worden. Want daar kan je tijdens een interview op gepakt worden. Hoe denken wij ooit dat deze mensen voor verandering zullen zorgen als zij hier zelf totaal geen ruimte voor kunnen/willen/mogen innemen? Als je eenmaal kleur hebt bekend, mag je niet veranderen. Mag je niet menselijk zijn en veranderen door wat je in de afgelopen jaren hebt ervaren en geleerd.  En wat jou niet gegund wordt, gun je een ander niet.

Voor politieke filosofie kreeg ik Thomas More’s Utopia toebedeeld om te behandelen. Ook na een aantal jaar is onderstaande quote mij bijgebleven, omdat hierin de verandering te lezen is die ik op dit moment zou willen zien:“Kindness and good nature unite [wo-]men more effectually and with greater strength than any agreements whatsoever, since thereby the engagements of [wo-]men's hearts become stronger than the bond and obligation of words.” 

Hatsa, lozen die ego’s!

 

*Uitgaand van rood, blauw en voor Art1kel de regenboog.

**Voor geïnteresseerden: op de afbeelding staat de Golden Age afgebeeld, in de Griekse mythologie een tijd van vrede, harmonie, stabiliteit en welvaart.