Buikgeluiden

#1: Je bent zelf een universum

‘Er is iets met het universum,’ zei iemand laatst. Ik rukte me los van de inhoud en realiseerde me dat het universum steeds vaker voorkomt in het  dagelijkse taalgebruik. Dit jaar heb ik het woord vaker dan ooit gezegd en gehoord. Het verbaast me hoe snel je vertrouwd kan raken met een woord van deze grootte. Hoe snel het een vaste plek inneemt in je verbale assortiment. 
Het blijkt een reuzehandig ding. Je kunt het om iets vragen, het beschuldigen, er hoop op vestigen of jezelf ermee verwisselen. Bovendien is het universum er altijd. Ik gebruik het bijvoorbeeld als ik iets per se wil maar er nog niet bij kan of als ik iets niet begrijp en andere verklaringen teleurstellen.

Het ligt voor de hand te constateren dat het universum God, het lot of de voorzienigheid is of vervangt. Verleidelijk om hier op door te gaan maar sommige deuren moet je open laten staan. Ik weet niet precies wat het is of waar het voor staat, het lijkt me vooral een vlucht uit het menselijke. Sommige vragen wil je gewoon teruggeven. Anderzijds is de overgave aan iets groters misschien wel het meest menselijke dat er is. In ieder geval is het allebei waar. Want dat leer je wel van het universum in welke vorm dan ook, dat het nooit of/of is maar altijd en/en. Daarin lijkt het universum een lief soort geloof dat geen stijf moralisme afdwingt.

 

Natuurlijk zijn er ook haters, bijvoorbeeld wetenschappers die zeggen dat het universum niet zou moeten bestaan vanwege allerlei ongezellig gedoe met anti-materie en anti-protonen. Weer anderen willen aantonen dat het een hologram is. Soms verrast het universum hen ook: ‘Universum blijkt toch stabiel’. Het zijn mooie koppen, taartjes voor de journalistiek maar mijn mensenlijf reageert er onverschillig op. Illusie, matrix, of een ander speculatief en spectaculair narratief, ik heb me nooit aangetrokken gevoeld tot nauwsluitende argumenten van bèta’s. Feiten zijn me niet mysterieus genoeg. Bovendien is de zelfgekozen waarheid dat de eigen onderzoekspositie geen invloed heeft op voorspellingen me te verdacht.

Je trekt aan wat je nodig hebt. Alles is hetzelfde. Tijd bestaat niet of hooguit soms. Het zijn ideeën die lekker door je handen glijden, als vogelzaad in een dierenwinkel. Soms is comfort belangrijker dan waarheid. Ik kies deze. Misschien omdat ik ‘alles’ een goed woord vind, of ik niet houd van dingen die hoger zijn. Misschien mis ik heilige overtuiging of vertoon ik typisch millennialistisch gedrag maar vooralsnog bevalt het universum als spirituele sneltoets goed.

 

# Ook last van een buikgeluid? Mail dan naar simone@ademinn.nu