Buikgeluiden

#2: Onzingeving

Als iemand me nu dwingt naar de dokter te gaan en iets te verzinnen dat lijkt op een klacht zou ik zeggen dat ik last heb van mijn overbewuste.
Mijn dokter is leuk. Ze is Duits, klein, heeft een geestige naam en opereert in het magische midden tussen streng en liefdevol. Deze hypothetische opdracht is geen straf.
Ze zou mijn autodiagnose tot mijn spijt negeren en me vragen wat mijn concrete symptomen zijn. Ik houd niet van concrete symptomen maar doe natuurlijk mijn best voor haar.
De uitspraak dat ik me binnenstebuiten voel wordt niet begrepen. Ze ziet ook de open zenuw niet die  ik vaag probeer aan te duiden. Of ik overgevoelig ben, vraagt ze. Het klinkt als een verwijt. Ik zeg nee en dan ja. Maar het is meer dan dat. Ik kan mezelf niet met rust laten, alles wat er gebeurt moet voorzien worden van betekenis of op zijn minst grondige reflectie. Niks gaat zomaar voorbij. Gewoon zijn, wat sommigen me aanraden, lukt niet. Er moet zin gegeven worden.

Laatst benoemde een vriendin een mogelijke medeplichtige van de kramp in mijn overbewuste: de graafavond. Het is volstrekt eenvoudig en kan zonder handen. Je gaat zitten met iemand, neemt een aanloop, springt zo diep mogelijk in elkaar en draait vervolgens elke steen om die je kan vinden. Aan het eind ben je allebei gehypnotiseerd door de nieuwe inzichten en fiets je bedwelmd naar huis. Ik ben dol op graafavonden en plan ze het liefst zo vaak mogelijk met zoveel mogelijk verschillende mensen (tegelijk).

Maar net zoals met alles moet dit met mate en daar ben ik ook niet goed in want help, straks raak ik onderprikkeld. 

Als ik geen graafavond heb, loop ik graag rondjes door mijn buurt en probeer ik een glimp op te vangen van levens die niet van mij zijn. Het lijkt alsof alles wat zich achter een raam afspeelt begeerlijk is. Een man alleen achter een tafel vol boeken. Een gezin aan tafel met een baby die niet wil eten en een hond ernaast. Twee mensen die iets doen in verschillende ruimtes van hetzelfde huis. Een poes in een kozijn. Ik ben jaloers op de terloopsheid van deze levens. Ze spelen zich gewoon af en niemand vraagt waarom.

Ik wil natuurlijk geen terloops leven en al helemaal geen vanzelfsprekend leven. Maar al deze mensen lijken de kreten uit hun onderbewuste niet te horen of te negeren, terwijl dat onderbewuste roept ‘kijk naar mij! Ik ben het probleem en de oplossing.’
Ik heb nog een andere stem die daar achteraan fluistert dat niets telt zolang het onbesproken is. Je moet ervaringen en gedachten verzilveren, anders vervliegen ze.

Mijn dokter zou me iets ontnuchterends voorschrijven. Niet in de vorm van een pil maar in de opdracht tot nonchalance. Dat vind ik een chique advies. Helaas wordt het opgevolgd door expliciete voorbeelden, zoals fietsen, spelen, schilderen, of naar de Apenheul. Ik ben bezig om al deze dingen te proberen maar mocht er iemand anders zijn met tips voor een terloopser leven dan hoor ik ze graag. 

# Ook last van een buikgeluid? Mail dan naar simone@ademinn.nu