Opbranden en uitblussen

Als oudere millennial heb ik geen digitale skills, maar helaas wel de drang om in alles te excelleren en speciaal te zijn. (Zelfs nu, bij het schrijven over burn-out, lijkt het me duidelijk de bedoeling om met een definitieve oplossing of dan toch op zijn minst briljante analyse te komen.) Dan kun je nog zo mindful je best doen, zoveel boeken en artikelen lezen in een poging die opdoemende burn-out te voorkomen: het gebeurde me toch.

Met mijn laatste krachten maakte ik een deeltijd-studiejaar af (twee keer per week van 010 naar 020 leek steeds verder. Alsof ook de treinen steeds minder energie hadden). Met een zwak, trillend stemmetje riep ik nog: nee, dit gééft me juist energie… en stortte in.

Is het onvermijdelijk? Voor onze generatie? Verspreidt de epidemie zich al over de samenleving? Of zijn we nog maar een paar meditatiesessies, fuck-it-workshops en klei-retraites verwijderd van een oplossing? Ik geloof wel dat je een burn-out kunt voorkomen. Met een combinatie van uitrusten wanneer dat nodig is, minder moeten, de eisen aan jezelf een beetje temperen. Onder al die dingen schuilt vast de kern van het probleem: we vinden onszelf niks waard, we zijn bang voor verlies, we zijn in paniek over onze toekomst, dat soort dingetjes. Dat ga je niet oplossen met een middag vrij. Ook niet met een week. Dat zit verweven met ons zelf, verstopt in mechanismen, komt af en toe om de hoek kijken met een hakbijl en een nare grijns. Dat aanpakken dus. 

En wordt het allemaal te langzaam beter, zoals bij mij? Is het al te laat voor rustig aan doen en lief zijn voor jezelf? Dan heb je misschien gewoon een burn-out. Een echte. Dat is een ziekte. Niet terminaal, wel dodelijk voor je leven. 

En dan volgt hier je oplossing: zoek hulp! Net zoals je met een gebroken arm niet blijft zwaaien, moet je ook op deze verwonding je leven aanpassen, tot er weer dingen geheeld zijn. Of misschien blijft er altijd wel iets van deze aandoening in je leven aanwezig. Is het iets om mee te leren leven. Dat je ziektes als depressie en burn-out kunt proberen te voorkomen, wil niet zeggen dat je ze ook zelf kunt genezen. Dat is pas ongezond. 

Is burn-out een symptoom van deze tijd? Vast wel! Dat wil nog niet zeggen dat we het kunnen wegrelativeren als moderne hype.

Is het typisch voor millennials? Misschien. Maar dat zijn zeker niet de enigen.

Is het een serieuze ziekte, waarover we het gesprek moeten aangaan? Dat lijkt mij wel.